Stowarzyszenie Macierz

Stowarzyszenie MACIERZ powstało jako organizacja zajmująca się ochroną Praw Człowieka, ekologią, promocją zdrowego odżywiania i funkcjonowania, działalnością charytatywną w różnych dziedzinach życia.

Ilość wejść: 16473


MIÓD - Ajurwedyjskie Leczenie Miodem - Rodzaje Miodów - Ziołomiody

Miód - Ajurwedyjskie leczenie miodem

Miód pszczeli już od najdawniejszych lat należy do najbardziej cenionych środków spożywczych. Był poszukiwanym środkiem używanym do słodzenia napojów. Stosowano go już od tysiącleci, a świadczą o tym rysunki na skałach, w grotach, pochodzące z epoki kamiennej. Najstarszy wizerunek zbieracza miodu liczy sobie prawie piętnaście tysięcy lat i został odkryty w 1919 roku w jaskini w pobliżu hiszpańskiego miasta Walencja. Podobne rysunki znaleziono w Afryce Południowej i Indiach.

pszczolkakwiat

Miód i jego właściwości

Miód produkowany jest przez pszczoły miodne z nektarów kwiatowych lub spadzi (spadź - to substancja roślinna przetwarzana i wydalana przez mszyce żerujące na drzewach w postaci soku). Nektar - to cukry, aminokwasy i związki olejkowe. Pszczoły miód gromadzą w plastrach i tam dojrzewa. Na wytworzenie 1 kg miodu robotnice (rodzina pszczela składa się z królowej, trutni i robotnic w liczbie od 40-50 tysięcy) muszą zebrać nektar z kilku milionów kwiatów oraz poddać ten nektar, już w ulu, szeregowi zabiegów. Świeży miód jest płynny, nazywamy go patoką. Po pewnym czasie zależnym od gatunku miód ulega krystalizacji i nazywa się wówczas krupcem.

Krystalizacja miodu jest naturalną właściwością miodu i po tym też poznajemy, że miód jest prawdziwy. Najszybciej krystalizują miody wczesne: mniszkowy, rzepakowy i wielokwiatowe majowe. Więcej czasu do krystalizacji potrzebują miody późniejsze, a to późniejsze wielokwiaty, miód lipowy, gryczany, nawłociowy i spadziowy. Miód wrzosowy zawsze ma postać galaretowatą.

Składniki miodu 

Miód głównie składa się z łatwo przyswajalnych węglowodanów: glukozy i fruktozy, a także enzymów, które są główną siłą biotyczną (decydują one o właściwościach bakteriobójczych i przeciwzapalnych miodu). W skład miodu wchodzą także witaminy, związki mineralne, barwniki i związki eteryczne.

Miód żywy - to taki miód, którego wartości odżywcze nie zostały zniszczone przez wysoką temperaturę lub technologiczną obróbkę. Podgrzewanie miodów do wysokich temperatur w celu dekrystalizacji jest bezwartościowe. Miód wyłącznie płynny nie może być miodem pełnowartościowym.

Miód jest przede wszystkim pokarmem i tak go należy traktować. Jest produktem wysokoenergetycznym i powinien być na stałe włączony do naszej diety codziennej. Wbrew panującym stereotymom - miód zapobiega próchnicy zębów, a przykładany zewnętrznie w formie opatrunku - jest cudownym lekiem na trudno gojące się rany i oparzenia. 

Miód - Leczenie miodem

miodekPodstawową dawką miodu dla wszystkich jest jedna łyżka stołowa (20 gramów) dziennie. Pracownicy fizyczni, a zwłaszcza ci, którzy są narażeni na wdychanie różnych pyłów węglowych, krzemowych, mącznych, tytoniowych i innych, które grożą pylicą mogą spożywać dawkę podwyższoną. Robotnicy zagrożeni pylicą, którzy stale zażywają miód zapadają na pylicę średnio o 10 lat później niż inni. Górnikom pracującym w kopalniach uranu podaje się miód spadziowy, gdyż przeciwdziała on skutkom napromieniowania. Kuracja miodowa wpływa dodatnio na osoby przemęczone pracą umysłową, zestresowane, apatyczne. W psychiatrii stosowanie miodu powoduje u wszystkich leczonych pacjentów regenerację sił psychicznych. Dobrze też leczy się miodem osoby opanowane apatią, lenistwem, "nicnierobieniem", brakiem aktywności życiowej.

Miód zmniejsza trujące działanie używek takich jak herbata, kawa, tytoń czy alkohol. Zwiększone dawki miodu, od 40-100 gramów (2-5 łyżek stołowych) dziennie są zalecane osobom w starszym wieku, rekonwalescentom, zwłaszcza po leczeniu antybiotykami! Stosuje się leczenie serca kuracją miodową, gdyż miód jest bardzo dobrą odżywką dla serca. Leczenie miodem pomaga również bardzo przy schorzeniach wątroby. Miód powinien być stosowany we wszystkich chorobach infekcyjnych jak grypa, katar, przeziębienie, biegunka i podobne. Miód jest także dobrym lekiem na katary sienne. Profilaktycznie radzi się żuć plasterki miodu przez 5 dni 1-2 razy dziennie na 2 miesiące przed spodziewanym atakiem kataru siennego, który po takiej kuracji profilaktycznej zwykle już nie występuje.

Jeśli będziemy podawać miód niemowlętom, będą się dzięki temu lepiej rozwijały. Błony przewodu pokarmowego niemowlęcia są jednak delikatne i miód zwykle musi być podawany w postaci płynnej. Niemowlętom i w ogóle dzieciom do lat czterech podajemy zwykle nie więcej niż 7 gramów (łyżeczka od herbaty) miodu dziennie. Dzieciom w wieku 4-16 lat podajemy leczniczo zwykle nie więcej niż 15-40 gramów (3/4 - 2 łyżek stołowych) miodu w zależności od rodzaju kuracji. Miód jest sycący i nadmiar może spowodować utratę apetytu oraz może wywołać cukromocz miodowy. Niektóre osoby po spożyciu miodu odczuwają ból żołądka, ciężar lub podrażnienie (nie tolerują drożdżaków i kwasów organicznych) i wtedy powinny zawsze spożywać miód rozpuszczony w wodzie. Najlepiej pić wtedy miód w naparze siemienia lnianego. 

plastrymioduPoleca się w ogóle bardzo picie wody miodowej czyli spożywanie miodu w roztworze przegotowanej wody, co Ajurweda zwie napojem SOMA. Stosując diety odchudzające zwykle nie należy rezygnować z leczniczych dawek miodu. Woda miodowa (Soma) dobrze jak przez kilka godzin naciąga tak jak napar, co zwiększa aktywność miodowych enzymów. Najlepiej wodę miodową wypijać małymi łyczkami rano na czczo. Terapeuci zalecają pić roztwór miodu w wodzie na ciepło, więc gdy całkiem ostygnie, należy go podgrzać, ale do temperatury nie większej niż 41 stopni. W miodzie występuje 21 biopierwiastków takich jak wapń, żelazo, magnez, fosfor, potas, mangan i inne. Glukoza i fruktoza zawarte w miodzie to cukry proste, łatwo przyswajalne przez organizm i nietoksyczne jak sacharoza w zwykłym cukrze białym. Soma miodowa jest ulubionym napojem mitycznego Indradewa, patrona medyków, szczególnie zielarzy oraz wojowników dodającym wnikliwości i odwagi.

Miody zawierające dużo glukozy:

  • miód wielokwiatowy
  • miód rzepakowy 
  • miód malinowy

- będą najlepsze dla osób o chorym sercu czy wątrobie.
 

Miody zawierające dużo fruktozy a mało glukozy:

  • miód akacjowy

- są odpowiednie dla diabetyków.
 

Miody zasobne w biopierwiastki:

  • miód spadziowy
  • miód gryczany

- polecamy dzieciom, osobom anemicznym, rekonwalescentom po operacjach.
 

Miody zawierające najmniej aminokwasów i biopierwiastków:

  • miód rzepakowy 
  • miód akacjowy

- są najodpowiedniejsze dla osób ze schorzeniami nerek i przewodu moczowego.
 

Miody o dużej zawartości inhibin:

  • miód lipowy
  • miód gryczany
  • miód koniczynowy

- są najlepsze dla osób gorączkujących i w schorzeniach infekcyjnych takich jak grypa czy przeziębienie.
 

Miody dla regeneracji i rewitalizacji:

  • miód wrzosowy

- polecany jest dla osób starszych, po 40 roku życia.

pszczolka

 

 

 

 

 

 

Najwszechstronniejsze zastosowanie lecznicze posiada jednak miód lipowy, co jest powszechnie znane w leczniczych systemach medycyny indoeuropejskiej. Miód bywa także dobrym lekiem przeciwko uczuleniom, bezsenności, stanom lękowym, stresom i nerwicom, (alergiom). Amatorom ostrego miodu należy polecić miód gryczany, a amatorom łagodniejszego miodu, miód wielokwiatowy.

Złocisty kolor miodów kojarzony jest z energią słońca skumulowaną w tym leku oraz z przekazem słonecznej mądrości i rozwijaniem intuicji. Miód jest jednym z pięciu podstawowych nośników leków czyli tak zwanym ANUPANAM jako substancja z którą miesza się sproszkowane minerały, metale czy zioła celem ich spożycia. Zamiast odwaru ziołowego, należy łyżkę stołową ziół sproszkowanych, przetartych, zmieszać z łyżką stołową odpowiedniego miodu i spożyć małym kęsami dokładnie przeżuwając. Tak podany lek jest częstokroć o wiele skuteczniejszy niż jego odwar, szczególnie przy chorobach powstałych na wskutek wilgoci lub zimna (wychłodzenia).

Anupanam działają profilaktycznie zapobiegając wielu schorzeniom. Bardzo dobre leki to także pyłek kwiatowy, mleczko pszczele, jad pszczeli i propolis warte jednak może osobnego omówienia. Kuracja miodowa, podobnie i pyłkowa w poważniejszych przypadkach winna trwać 2-3 miesiące jeśli leczenie ma być naprawdę skuteczne. Dobrą kuracją jest też post na wodzie miodowej pitej rano, dodajemy wówczas trochę soku z cytryny do napoju.

Miód zawiera łatwo przyswajalne cukry proste, kwasy organiczne, minerały (sole wapnia, potasu i magnezu), enzymy, a także substancję hamujące rozwój drobnoustrojów, inhibinę. Dzięki tym składnikom miód, zwłaszcza miód spadziowy, ma właściwości lecznicze. Wspomaga leczenie bardzo wielu schorzeń: przyśpiesza gojenie się ran, oparzeń i odmrożeń, łagodzi zapalenia spojówek, reguluje pracę serca, rozszerza naczynia wieńcowe serca, obniża ciśnienie krwi polepsza krążenie. Zmniejsza napięcie nerwowe, polepsza sen i ogólne samopoczucie. Działa uspokajająco, poprawia nastrój. Leczy chrypkę, kaszel i katar. Poprawia przemianę materii, przyśpiesza gojenie wrzodów, pobudza perystaltykę, skraca czas trwania biegunek. Zmniejsza szkodliwe działanie używek - tytoniu, alkoholu, kawy, herbaty.

Miód - Rodzaje miodów

Miody nektarowe - czyli miody, dla których podstawą był nektar. Rozróżniamy miody gatunkowe oraz wielokwiatowe. Miody gatunkowe - ich cechy fizyczne i skład chemiczny są zależne od źródła ich pochodzenia, z czym wiąże się też ich wartość odżywcza i lecznicza. O tym z jakich roślin miody pochodzą i jakie jest ich geograficzne położenie, informują zawarte w nich pyłki kwiatowe. Zazwyczaj w miodzie znajdują się pyłki różnych gatunków roślin. W takich przypadkach miody takie określa się miodami wielokwiatowymi.

Miody gatunkowe - to miody powstałe z nektaru wyłącznie jednego gatunku roślin, jak również miody, które w ogólnej ilości zawartego w nich pyłku kwiatowego wykazują powyżej 45% pyłku jednego gatunku rośliny. Do najbardziej znanych miodów gatunkowych należą: Miód akacjowy, miód lipowy, miód akacjowy, miód gryczany, miód rzepakowy i inne.

MiodPszczolka

Miody nektarowe - powstałe z nektaru roślin kwitnących.

Miody spadziowe - powstałe ze spadzi drzew iglastych lub liściastych.

Miody nektarowo-spadziowe - powstałe z naturalnej mieszanki nektaru i spadzi. Powstają wówczas, gdy pszczoły zbierają jednocześnie miód i spadź. 

Inne rodzaje miodów

Miody jasne:

  • MIÓD AKACJOWY – barwa jasnokremowa - przechodząca w bezbarwną, delikatny w smaku, bardzo słodki, lubiany przez dzieci. Zawiera dużą ilość fruktozy dlatego powoli się krystalizuje.  Po skrystalizowaniu jego barwa jest od białej do słomkowej. W pełni dojrzały miód akacjowy odznacza się większą niż inne miody zawartości sacharozy. Stosowany jest w leczeniu nadkwasoty i choroby wrzodowej żołądka  i dwunastnicy, nadkwaśnego nieżytu żołądka, zapaleniu błony śluzowej i stanów kurczowych jelit, jak i zaburzeń przewodu pokarmowego, nerek i dróg moczowych. W chorobie wrzodowej żołądka miód akacjowy przyspiesza regenerację tkanki istniejących nadżerek i owrzodzeń. Wpływa również na perystaltykę jelit i odznacza się niską aktywnością biologiczną. Jest to jedyny rodzaj miodu, jaki mogą jeść chorzy z lekkimi postaciami cukrzycy (nie uzależnieni od insuliny), ponieważ miód ten zawiera głównie fruktozę.
  • MIÓD BŁAWATKOWY - barwa złocistożółta, zapach bławatka, miód o ostrym, charakterystycznym smaku.
  • MIÓD Z FACELII - jest jasnożółtawy, delikatnie pachnący, o przyjemnym, lekko kwaskowym smaku. Po skrystalizowaniu miód uzyskuje jasnokremowy lub nawet biały odcień. Stanowi dużą rzadkość, bowiem ta roślina jest bardzo rzadko uprawiana. Miód pomaga przy przeziębieniach, chorobach jelit i w nieżytach żołądka.
  • MIÓD KONICZYNOWY - z koniczyny białej - barwa słomkowa o słodkim smaku, z koniczyny czerwonej - kolor łososiowy, lekko kwaśny. Charakteryzuje się słabym zapachem kwiatów koniczyny. W miodzie tym jest dużo glikozydów, alkaloidów, kurmaryny, witamin i barwników. Działa uspakajająco, stosowany jest w wyczerpaniu nerwowym i anemii. Miód koniczynowy skutecznie jest stosowany w profilaktyce ginekologicznej (w postaci tamponów). Leczy stany zapalne pochwy, erozje, mięśniaki.
  • MIÓD LIPOWY - posiada bardzo intensywny zapach kwiatów lipy, barwę herbacianą lub zielonkawo-jasnobursztynową, smak trochę pikantny, ostry. Po skrystalizowaniu ma konsystencję drobnoziarnistą, zmieniając barwę na białożółtą lub złocistożółtą. Zawiera olejki eteryczne, składniki o działaniu napotnym, przeciwgorączkowym. Działa uspokajająco, lekko nasennie i antyseptycznie. Tradycyjnie stosowany przy przeziębieniach, chorobach płuc i w stanach niepokoju. Stosuje się go też podczas leczenia przewlekłych przeziębień, angin, zatok i zapaleniach oskrzeli, grypy, kaszlu, bezsenności, schorzeniach ginekologicznych. Posiada dużą aktywność antybiotyczną i stosowany jest w chorobach dróg moczowych, schorzeniach reumatycznych, działa wykrztuśnie, likwiduje obrzęki. W celu wzmocnienia efektu leczniczego powinno się go przyjmować po rozpuszczeniu w ciepłym naparze z kwiatów lipy, owocu maliny lub z sokiem z cytryny albo z mlekiem, a przy kaszlu z naparem z kwiatów malwy. Z uwagi na dużą zawartość fruktozy może być z ograniczeniem stosowany przez chorych na cukrzycę niezależną od insuliny.
  • MIÓD MALINOWY - barwy złocistomalinowej, jasnożółtawej, o zapachu malin i lekko kwaśnym smaku. Po skrystalizowaniu żółto kremowy, prawie biały o konsystencji drobnokrystalicznej, niemal smalcowatej. Jest bardzo lubiany przez dzieci. Zawiera dużo kwasów organicznych w tym salicylowy, garbniki, witaminy, dużo pektyn i witamin oraz sporo mikroelementów. Wykazuje działanie napotne, przeciwgorączkowe i antyseptyczne. Pomaga podczas grypy, niezastąpiony w stanach zapalnych jamy ustnej i infekcji płuc. Działa napotnie, podawany jest również w niedokrwistości i miażdżycy oraz w stanach nieżytu żołądka. Jest doskonałym produktem odżywczym dla dzieci i dorosłych. Miód z maliny leśnej - polecany przy przeziębieniach, schorzeniach górnych dróg oddechowych, w nieżycie żołądka i jelit, w niedokrwistości oraz prewencyjnie w chorobach typu miażdżyca.
  • MIÓD RZEPAKOWY - w stanie płynnym ma kolor bezbarwny lub słomkowy, o zapachu kwitnącego rzepaku, z czasem woń się osłabia. Krystalizuje się szybko ze względu na dużą ilość glukozy. Po skrystalizowaniu jest biały lub kremowy o konsystencji drobnoziarnistej, mazistej. W smaku bardzo słodki. Miód o największej ilości glukozy i aminokwasów i najlepiej przyswajalny. Stosowany jest w chorobach układu krążenia (miażdżyca), w chorobach wątroby oraz przy stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, a także przy schorzeniach skóry. Wyrównuje w organizmie niedobory potasu, obniża ciśnienie krwi, przeciwdziała miażdżycy oraz poprawia zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen i elementy odżywcze. Stosowany zewnętrznie, w przypadkach oparzeń, zapobiega tworzeniu się pęcherzy i związanych z nimi infekcji, przyspiesza proces ziarninowania i gojenie się ran. Polecany dla pracujących umysłowo.

Miody ciemne:

  • MIÓD Z DRZEW OWOCOWYCH - barwa złocistożółta o zapachu płatków kwiatowych i łagodnym smaku.
  • MIÓD GRYCZANY - koloru bursztynowego lub brązowego, o silnym zapachu kwiatów gryki i ostrym, lekko piekącym smaku. Przechowywany przez dłuższy czas w warunkach umożliwiających dostęp światła, zmienia barwę na ciemnobrunatną, prawie czarną. Krystalizuje się tworząc grube, twarde kryształy, osadzające się w płynnym osoczu miodowym. Miód gryczany zawiera dużo fruktozy, łatwo przyswajalnego magnezu i witamin. Stosowany w schorzeniach układu krążenia, miażdżycy, nieżytach górnych dróg oddechowych, osłabieniu pamięci, a także po złamaniach (regeneruje tkankę kostną). Jest najlepszym antyseptykiem. Skuteczny w leczeniu chorób skóry: przewlekłe owrzodzenia, gnojące się rany, czyraki (stosowany jest do wewnątrz, jak i na zewnątrz w postaci kompresów). Zawartość magnezu pomaga przy kuracji anty-nowotworowej oraz leczy z chorób układu krążenia. Najlepszy w profilaktyce przeciwmiażdżycowej, działa wspomagjąco na pracę mięśnia sercowego. Miód należy spożywać przy zapaleniu opłucnej i leczeniu jaskry. Stosowany jest także w leczeniu schorzeń wątroby i przy osłabienu wzroku, słuchu i pamięci. Działa wspomagająco na pracę mięśnia sercowego. Wspomaga terapię antynowotworową.
  • MIÓD ŁĄKOWY - barwa od kremowej aż do herbacianej, enzymatyczny, o dużej ilości olejków eterycznych. Wspomaga przemianę materii. Zalecany przy schorzeniach: angina, grypa, kaszel, schorzenia górnych dróg  ddechowych, wzmacnia organizm.
  • MIÓD MANUKOWY - w stanie płynnym, kolor dość ciemny. Jest to miód uzyskiwany na Nowej Zealndii z kwiatów rośliny manuka. Ostry w smaku , intensywny w zapachu ma bardzo cenione właściwości lecznicze.Jako jedyny chyba naturalny antybiotyk działa na Helicobacter Pylori i można nim zastąpić wyniszczającą terapię antybiotykową.
  • MIÓD WIELOKWIATOWY - najczęściej dostępny o łagodnym smaku. Pochodzi z wielu rodzajów kwiatów, roślin łąkowych i uprawnych leśnych i górskich oraz ziół. Charakteryzuje się barwą od jasnokremowej do herbacianej, ciemnobrązowej. W smaku jest łagodny, słodki, a zapach zależy od zebranego nektaru. Polecany jest przy alergiach i katarze siennym, a o jego skuteczności decyduje różnorodność antygenów pyłkowych wchodzących w jego skład. Miód wielokwiatowy jest zazwyczaj bardzo aromatyczny. W smaku jest zróżnicowany. Miód z nektaru roślin wiosennych ma delikatny zapach i łagodny słodki smak. Natomiast miód z nektaru kwiatów letnich odznacza się często korzennym smakiem i zapachem. Po skrystalizowaniu miód zmienia zabarwienie na białe aż do jasnobrązowego. Krystalizacja może być drobno, średnio lub gruboziarnista. Pod względem składu chemicznego miód wielokwiatowy charakteryzuje się dużą różnorodnością. Miody wiosenne zawierają szczególnie dużo cukrów prostych: glukozy i fruktozy. Ponadto miody pochodzące z pełni lata i jesienne są bogatsze w enzymy, biopierwiastki i związki o działaniu przeciw drobnoustrojowym oraz zawierają dużo krzemu. Wzmacnia organizm poprawiając jego odporność, dodaje energii. Jest stosowany w leczeniu przeziębień, alergii, chorób serca, anemii, reguluje pracę jelit, jest dobrym antyseptykiem. Miód wielokwiatowy stosowany jest w żywieniu, profilaktyce i lecznictwie. Zastosowanie znajduje w chorobach alergicznych dróg oddechowych jak astma oskrzelowa alergenna lub katar sienny. Pochodzący z wiosennego zbioru miód wykorzystywany jest szeroko jako środek leczniczy i zapobiegawczy w chorobach serca i naczyń krwionośnych oraz wątroby, woreczka żółciowego, nieżycie jelit i żoładka oraz przy wyczerpaniu nerwowym. Miód letni znajduje zastosowanie w zapobieganiu i leczeniu grypy, przeziębienia oraz chorobach dolnych dróg oddechowych. Miody wielokwiatowe po pewnym czasie ulegają krystalizacji tzn. ze stanu ciekłego (patoki) przechodzą w stan stały (krupiec), zmieniając barwę na jaśniejszą. Jest to naturalny proces fizyczny nie mający żadnego wpływu na wartość miodu. Podgrzewając go np. w wodzie do temp. max 45 ° C doprowadzamy bez szkody do stanu płynnego. Miód wielokwiatowy jest najczęściej spożywaną odmianą. Ze względu na duże walory odżywcze i smakowe zaleca się codzienne spożywanie przez dorosłych i dzieci, a zwłaszcza w stanach wyczerpania fizycznego i psychicznego organizmu. Miody wielokwiatowe: wiosenne, (łąkowe, górske) – mają najszersze działanie lecznicze. Zalecane są przy schorzeniach serca, układu krążenia, wątroby, przy alergiach na pyłki kwiatowe, w stanach wyczerpania fizycznego i nerwowego, w nieżycie żołądka i jelit oraz w profilaktyce i leczeniu chorób z przeziębienia.
  • MIÓD WRZOSOWYKról Miodów, koloru brunatnego i czerwonobrunatnego, o galaretowatej konsystencji i silnym zapachu kwiatów wrzosu i ostrym, gorzkawym smaku. Jest najtrudniejszym do uzyskania. Enzymatyczny, posiadający wysokie właściwości bakteriobójcze, dość szybko się krystalizuje, a po krystalizacji przybiera barwę pomarańczową lub ciemnobrunatną, a konsystencja jego jest drobnoziarnista, galaretkowata. Zawiera arbustynę, dużo soli mineralnych, kwasy organiczne i garbniki. Jest dobry na zapalenia dróg moczowych, kamicę nerkową oraz zapalenie jelit. Pomaga w leczeniu chorób układu płciowego, łagodzi bóle reumatyczne. Skuteczny w leczeniu prostaty, zapaleniu jelit i biegunkach.
  • MIÓD ZIOŁOWY (GÓRSKI) - barwa ciemnożółta do pomarańczowo-żółtej, zapach intensywny. Miód o smaku korzennym.





Miody spadziowe:

Miód spadziowy jest gęstszy od miodu nektarowego, o różnym zabarwieniu, przeważnie ciemnobrunatnym, brunatno-zielonkawym lub prawie czarnym, o smaku mało słodkim, łagodnym lekko żywicznym, nieco gorzkawym, o słabym lekko korzennym lub żywicznym aromacie. Krystalizuje wolno, w grudkach, drobno lub średnioziarniście. Jest miodem bardzo cenionym leczącym z wielu schorzeń.

  • MIÓD SPADZIOWY ZE SPADZI DRZEW IGLASTYCH - zazwyczaj szarozielony, ale bywa też brązowy a nawet i czarny - o zapachu korzennym i delikatnym smaku, mało słodki. Występuje w nim cukier spadziowy - melicytoza, oraz dużo detoksyn, związków azotowych i mikroelementów. Po krystalizacji ma barwę ciemnobrązową, szarą, zielonkawą a konsystencję średnioziarnistą. W miodach spadziowych występuje melecytoza, cukier spadziowy, którego niewiele jest w miodach nektarowych oraz dwa razy więcej związków mineralnych. Działa przeciwzapalnie, wykrztuśnie i antyseptycznie. Stosowany przy obniżonej odporności organizmu, schorzeniach płuc, stawów i układu nerwowego. Przeciwdziała promieniowaniu jonizującemu. Polecany dla dzieci. W Polsce przeważają miody ze spadzi jodłowej i świerkowej. W Niemczech miód spadziowy podawany jest robotnikom pracującym w kopalni uranu w celu przeciwdziałania promieniowaniu jonizującemu.
  • MIÓD SPADZIOWY ZE SPADZI DRZEW LIŚCIASTYCH - głównie z lipy, klonu, jawora, dębu, buku, topoli, wierzby, leszczyny oraz trzciny. Kolor od zielonkawozłocistego do  barwy herbacianej i jasno-brązowej i jest cierpki w smaku. Ma właściwości moczopędne, żółciopędne oraz przeciwzapalne i dezynfekujące, pomocny przy leczeniu chorób górnych dróg oddechowych i w leczeniu z chorób krążenia (miażdżycy). W Polsce miód spadziowy ze spadzi liściastej występuje rzadko głównie z topoli, lipy, brzozy i odznacza się nieprzyjemnym smakiem. 
  • MIÓD MIESZANY SPADZIOWO - NEKTAROWY - produkt pszczół zbierających jednocześnie i nektar i spadź. Posiada konsystencje o barwie zielonkawej do brunatno-zielonej. Zapach ma słaby, a smak różny, przeważnie korzenny, mało słodki. Miód wykazuje dużą aktywność antybiotyczną.

Miód spadziowy z drzew iglastych:

Miód spadziowy z drzew iglastych pozyskiwany jest przez pszczoły ze spadzi roslin iglastych takich jak: jodła świerk, sosna i modrzew. W skałdzie miodu spadziowego znajdują się zazwyczaj niewielkie ilości miodu nektarowego. W Polsce przeważają miody ze spadzi jodłowej i świerkowej. Miód płynny ze spadzi iglastej ma barwę ciemną, od zgniło-zielonej, poprzez brązową do prawie czarnej.

Miody spadziowe wiosenne są zwykle jaśniejsze od miodów spadziowych letnich. Po skrystalizowaniu miody spadziowe przybierają barwę ciemnobrązową z odcieniem szarym lub zielonkawym. Miody spadziowe charakteryzują się dużą lepkością i większą gęstością (są cięższe) w porównaniu z miodami nektarowymi. Krystalizują trudno i nierównomiernie przyjmując postać drobnokrystaliczną lub grudkowatą - dotyczy to miodów o zabarwieniu jaśniejszym. Natomiast miody ciemnobrunatne mają konsystencję niejednorodną tzn. ulegają rozwarstwieniu na część stałą i płynną. Odmiany miodu spadziowego różnią się od siebie szybkością krystalizacji wpływ na to ma zawartość trójcukru melecytozy zwanego też cukrem spadziowym. Im więcej tego cukru tym krystalizacja jest szybsza. Według Polskiej Normy zawartość tego cukru łącznie z sacharozą nie może przekraczać 10 %. Melecytoza ma ograniczoną rozpuszczalność w wodzie. Przy suchej i ciepłej pogodzie miód spadziowy zawierający dużo melecytozy może skrystalizować już w plastrach przybierając szare zabarwienie. Z tego powodu miód taki pszczelarze nazywają miodem kamiennym lub cementowym. W smaku miody spadziowe są dość łagodne, mało słodkie, czasem mogą być gorzkawe lub kwaśne. Często miody spadziowe letnie zawierają domieszkę miodu gryczanego nadającego mu specyficzny smak i zapach.

Skład chemiczny miodów spadziowych zależy od rodzaju pożytku spadziowego i okresu zbioru. W porównaniu z miodem nektarowym odznaczają się z reguły wyższą zawartością związków azotowych, mineralnych, dekstryn, enzymów, kwasów organicznych i substancji antybiotycznych. Oprócz dominujących cukrów prostych (nie mniej niż 60 %) glukozy i fruktozy oraz sacharozy i melecytozy występują inne rodzaje cukrów, w tym niekorzystne dla pszczól jak: rafinoza, galaktoza i mannoza, stąd miody spadziowe nie stanowią dobrego pokarmu dla pszczół. Miody spadziowe z drzew iglastych odznaczają się aktywnością antybiotyczną, dotyczy to zwłaszcza spadzi jodłowej i świerkowej. Ze względu na wysoką zawartość biopierwiastków makro i mikrośladowych miód ten powinien być stosowany jako odżywka w okrsie rekonwalescencji, u osób z hiperwitaminozą, anemią oraz pracujących w warunkach szkodliwych dla zdrowia. Ponadto działa w stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, w chorobach przemiany materii, chorobach przewodu pokarmowego, chorobach serca, naczyń krwionośnych, miażdżycy oraz schorzeniach nerek, chorobach reumatycznych i schorzeniach skóry.

Miód spadziowy z drzew liściastych:

Miód spadziowy z drzew liściastych pszczoły pozyskują z takich drzew jak: topola, klon, brzoza, dąb, osika, wierzba, leszczyna, głóg oraz inne rośliny zielne. Miód płynny ze spadzi drzew liściastych ma barwę od zielonkawo-herbacianej do jasnobrązowej. Po skrystalizowaniu staje się ciemniejszy o zabarwieniu szarobrązowym z odcieniem szarozielonym do brązowego Po skrystalizowaniu jest średnioziarnisty. Odznacza się słabym lekkokorzennym zapachem. W smaku jest zazwyczaj łagodny, czsem z cierpkawym lub żywicznym posmakiem. Miód ze spadzi liściastej zawierać powinien nie mniej niż 60 % cukrów prostych: glukozy i fruktozy oraz do 10 % sacharozy z melecytozą. Bywają jednak miody zawierające znacznie wyższą ilość melecytozy. Ponadto miody te zawierają znaczną ilość biopierwiastków, kwasów organicznych i enzymów, które to składniki decydują o wysokich walorach leczniczych tego produktu. Miód ze spadzi drzew liściastych jest mniej aktywny antybiotycznie od miodu ze spadzi drzew iglastych. Miody spadziowe po skrystalizowaniu się mają konsystencję grudek. Są najbardziej zasobne w biopierwiastki, dekstryny i białko. Stosowane przy zaburzeniach przemiany materii, astmie i kamicy nerkowej.

Miód - Inne rodzaje miodów:

  • MIÓD Z ESPARCETY - pozytywnie wpływa na układ krążenia, wzmacnia naczynia kapilarne, ma właściwości moczopędne i napotne.
  • MIÓD FASOLOWY - polecany przy schorzeniach żołądkowo-jelitowych, wzmacnia serce, działa odżywczo.
  • MIÓD GORCZYCOWY - wyprowadza z organizmu substancje trujące, szlaki, stymuluje pracę nerek.
  • MIÓD GÓRSKI - posiada tonizujące właściwości. Jest bardzo dobry na osłabione płuca i układ pokarmowy.
  • MIÓD Z KLONOWY - wpływa pozytywnie na cały organizm, a poprzez działanie odżywcze i prewencyjne wzmacnia układ odpornościowy.
  • MIÓD Z KRUSZYNY - delikatny, łagodny, zalecany dla dzieci i mlodzieży i osób starszych. Leczy z zaburzeń pracy serca, skuteczny w leczeniu przeziębień.
  • MIÓD LEŚNY - najczęściej kupowany "dziki miód", nie rolniczy, najcenniejszy z miodów! Skupia w sobie działanie ziół z nektaru z których powstaje (różne smaki w zależności od terminu zbiorów). Połączone "siły" mniszka lekarskiego, maliny, kruszyny, szałwii lekarskiej, dziurawca i rumianku powodują, że miód leśny, jest prawdziwym panaceum na wielorakie dolegliwości a smakuje wybornie. Skutecznie leczy z chorób górnych dróg oddechowych, przeziębień i alergii. Poprawia przemianę materii.
  • MIÓD LUCERNOWY - pozytywnie wpływa na wątrobę, sprzyja wydzielaniu żółci. Obniża cholesterol.
  • MIÓD NAWŁOCIOWY - wykazuje działanie moczopędne i żółciopędne oraz przeciwzapalne dlatego też polecany jest w chorobach dróg moczowych, prostacie i kamicy nerkowej, a także w leczeniu górnych dróg oddechowych.
  • MIÓD NOSTRZYKOWY - posiada barwę jasną, po skrystalizowaniu białą, lub żółtą i odznacza się przyjemnym waniliowym zapachem. Jest zaliczany do jednych z najlepszych miodów. Bardzo dobry jako środek rozwalniający. Zalecany jest przy zaniku (atrofi) jelit, a także w chorobach naczyniowo-wieńcowych.
  • MIÓD MNISZKOWY (z mniszka lekarskiego) - miód wiosenny o delikatnym smaku i o zapachu kwiatów mniszka lekarskiego. Ma barwę jasnożółtą do jasnopomarańczowej. Zalecany przy chorobach wątroby, dróg żółciowych, leczy z chorób żołądka, poprawia trawienie, polepsza przemianę materii. Jest stosowany przy niedokrwistości i w stanach wyczerpania psychofizycznego. Dzięki zawartej w miodzie mniszkowym cholinie, obniża poziom lipidów w wątrobie i zwiększa efekt żółciopędny.
  • MIÓD OGÓRECZNIKOWY - stosowany przy nerwicach i depresji, bezsenności, złej pracy wątroby i nerek, przy miażdżycy i wysokim cholesterolu.
  • MIÓD OSTOWY - zalecany dla chorych po przewlekłych operacjach, osobom starszym i dzieciom dla wzmocnienia wyczerpanego organizmu.
  • MIÓD SŁONECZNIKOWY - normalizuje w organizmie wszystkie składniki przemiany materii. Zalecany jest w chorobach układu krążenia, wątroby, stanach zapalnych górnych dróg oddechowych, schorzeniach skóry. Obniża ciśnienie krwi, poprawia zaopatrzenie mięśnia sercowego w tlen, wyrównuje w organizmie niedobory potasu.
  • MIÓD Z WIELOSIŁU BŁĘKITNEGO - stosuje się w chorobach naczyniowo-wieńcowych, oraz jako środek uspokajający w nerwicach i bezsenności.
  • MIÓD ŻEŃSZENIOWY - najlepszy z miodów. Zwiększa odporność na zmęczenie, poprawia sen, wzrok, apetyt, zwalcza bóle głowy, szum w uszach i jest wspaniałym środkiem tonizującym.

ZIOŁOMIODY

Ziołomiody to produkty pszczele powstałe z ekstraktów lub naparów ziołowych w roztworze sacharozy, przetworzone przez pszczołę miodną do konsystencji miodu pszczelego. Wykazują różnorodne działanie w zależności od gatunku ziół stosowanych do produkcji oraz istotnie większą zawartość mikro i makroelementów niż miody naturalne. Posiadają właściwości lecznicze ziół z których pochodzą, wykazując współdziałanie z substancjami dodawanymi przez pszczoły tj. enzymami, inhibinami i kwasami organicznymi.

Ziołomiód Pokrzywowy
Zwiększa ilość hemoglobiny we krwi ze względu na dużą zawartość aktywnego biologicznie żelaza. Działa moczopędnie i laktacyjnie. Stosowany w leczeniu reumatyzmu stawowego, zapaleniu pęcherza i nerek.

Ziołomiód Głogowy
Wspomaga pracę mięśnia sercowego, reguluje ciśnienie krwi. Zapobiega otłuszczeniu i zwyrodnieniu mięśnia sercowego. Szczególnie skuteczny w profilaktyce.

Ziołomiód Sosnowy
Działa wykrztuśnie, moczopędnie i bakteriobójczo. Szczególnie zalecany przy schorzeniach górnych dróg oddechowych, anginach, zapaleniach gardła i krtani. Działa rozkurczowo i lekko żółciopędnie.

Ziołomiód Aroniowy
Bogaty w witaminy PP. Znajduje szczególne zastosowanie w leczeniu schorzeń układu krążenia. Łagodzi dolegliwości trzustki i wątroby. W znacznym stopniu łagodzi skutki radioterapii. Działa wspomagająco na usuwane z organizmu pozostałości metali ciężkich.

Ziołomiód Aloesowy
Lekko przeczyszczający. Stanowi doskonałe uzupełnienie diety ze względu na wyważone proporcje witamin, minerałów, enzymów i aminokwasów. Pobudza i regeneruje system odpornościowy organizmu. Reguluje przemianę materii.

Miód - Praktyczne Porady:

Przeciwwskazaniem do stosowania i spożywania miodu jest jedynie nietolerancja organizmu na ten produkt (alergia). Właściwości uczulające spowodowane są przede wszystkim przez pyłki traw, które mogą się przedostawać do miodu za pośrednictwem pszczół nektaru i spadzi.

Bez badań laboratoryjnych bardzo trudno jest ustalić, czy miód jest dobry, czy też nie. Dlatego należy kupować miód u dobrych i uczciwych pszczelarzy.

  • Kupuj miód skrystalizoway. Miód "lejący się" od nieznanego sprzedawcy zwykle bywa sfałszowany.
  • Nie podgrzewaj miodu i nie dodawaj do napojów o temperaturze powyżej 40 stopni.
  • Trzymaj miód w temperaturze ok. 14 stopni, szczelnie zakręcony, bez dostępu światła i w miejscu suchym.
  • Miód przechowywany w temperaturze ponad 20 stopni może się na wierzchu krystalizować.
  • Krystalizacja miodu musi być jednolita.
  • Miód o konsystencji ciągliwej "lejącej się" jest zwykle fałszywy.
  • Miód zbyt długo lejący się - może być uprzednio sfałszowany przez podgrzanie.
  • Najlepiej spożywaj miód rano - rozpuszczony wieczorem w zimnej wodzie.
  • Nie używaj do kontaktu z miodem metalowych łyżek!

Bardzo łatwo jest sfałszować miód, dodając np. cukier lub skrobię. Trudne natomiast jest wykrycie takiego fałszerstwa, dlatego nie należy kupować miodu z niepewnych źródeł!

MisUl

Opracowała i zredagowała Andromedah

Z naszego bloga


Top 11

Najpopularniejsze artykuły: 


Newsletter


Wyślij

Po więcej informacji zapisz
się do naszego newslettera

Licznik odwiedzin: 4112590 Ostatnia aktualizacja strony: 2014-11-25 02:24:33