Hinduism
Pudźa • Tantra • Ajurweda • Joga • Sankhja • Weda • Śiwa • Ānanda • Sadhu
Współczesny hinduism wywodzi się od żyjącego w VII w. proroka i mędrca Śri Śānkara, który w czasie 33 lat swego życia założył 10 zakonów duchowych znanych jako Śānkara-Thirtha. W czasie swej pielgrzymki założył 4 wielkie świątynie, które są Matkami hinduismu, na północy, zachodzie, południu i wschodzie Indii, a których dzierżawcy są czterema niezależnymi strażnikami całej hinduistycznej kultury duchowej. Każda z czterech sukcesji pochodzi od jednego z głównych Uczniów proroka założyciela, Śri Śānkara, uznawanego powszechnie za Wcielenie Boga (Śiwa). Śri Śānkara w wieku 33 lat, wykonawszy misję odnowienia i zreformowania tradycji bramińskiej (duchowej) kultury Bhārata (Macierzy), Indii osiadł w kontemplacyjnej pustelni, jaskini na północy Indii, u podnóża gór Himalaja, gdzie w Obłoku Światła rozpłynął się wstępując do Niebios, co ostatecznie dopełniło Jego wielką misję. Dziedzictwo duchowe, religijne i kulturowe hinduismu pochodzi ze starożytnego imperium Bhārata, którego ślady widać w staroindyjskich świątyniach na wyspie Bali w Indonezji, czy w miejscu kultu Boga (Śiwa) w miejscowości Śiva w Egipcie, która od imienia Boga w istocie pochodzi. Kashi w zachodnich Chinach, czy góra Kailasa w Tybecie to typowe miejsce kultury hinduistycznej, charakteryzowanej przez wspaniałe śpiewy, tańce, religijną żarliwość, jarstwo, tolerancję światopoglądową, kulturową różnorodność i najstarsze oraz najobszerniejsze, w naukowy sposób zredagowane Święte Pisma jakimi są Wedy, Purany i Upaniszady na tym świecie. Obszar wpływu kultury hinduistycznej charakteryzuje się największą długowiecznością ludzi oraz swobodą światopoglądową.
Hinduism, choć jest reformacją, nowożytnym wydaniem tradycji duchowości bramińskiej, w istocie swej wywodzi się z prastarych źródeł zwanych prareligią wedyjską, duchowością indoeuropejską. W istocie, wszystkie ludy Azji i Europy znane jako indoeuropejskie, w tym Słowianie, Grecy, czy Germanie wywodzą się z wedyjskiej, aryjskiej kultury religijno- społecznej i normalnie żyją w zgodzie z indoeuropejskimi normami kulturowymi. Dzisiejszy hinduism przypomina ciągle podstawowe wartości ludzkie jakimi kierują się ludy Eurazji, dziedziczące duchową kulturę Bhārata a postacie takie jak Mahātma Mohandas Gandhi czy Swāmi Vivekānanda lub Śhirdi Sai Bāba podbijają serca milionów ludzi na całym świecie, ludzi którzy wywodzą się z narodów indoeuropejskich.
Sanskryt, język staroindyjski, język Bhārata (Macierzy) jest uniwersalnym językiem prareligii wedyjskiej, a jego źródłosłowy tworzą archaiczną warstwę podstawową języków indoeuropejskich. Bóg znany pod swoimi wiecznymi imionami jak Śiwa (Śiva, Shiva) czy Jahwah (Jahvah) jest źródłem inspiracji kultury wedyjskiej, bramińskiej oraz hinduistycznej, ale trzeba pamiętać, że współczesny hinduizm wywodzony z reformacji Śri Śānkara, wielkiego proroka wcale nie różni się wiele od nauczania bramińskiego i wedyjskiego, który jest raczej rdzeniem czy istotą, prawzorem bogatego obrzędowo hinduizmu ludowego, wyznaczonego biegiem rzek takich jak Indus, Ganges (Ganga) czy Brahmaputra! Historia podaje o napływie Arjów uznających Wedy jako Pisma Święte z północy Indii z obszaru Hindukuszu i Kaszmiru, gdzie jest kolebka, serce całej wielkiej kultury Mahā- Bhārata, gdyż obszar ten to położenie Wielkiej Ćakry (Czakry) Ziemi, która duchowo zawiaduje rozwojem kultury, religii i sztuki, a także i nauki indoeuropejskich ludów! Arja to człek szlachetny, uduchowiony, staropolski szlachcic słowiański oparty o znawstwo głębszych wartości! Hinduistyczna, prastara kultura wedyjska wydała wielu proroków, świętych, mędrców i cudotwórców, takich jak prorok Rāma, Kryszna czy Dattatreya, a przecież współczesny hinduism także od czasów Śri Śānkara wydaje rozlicznych świątobliwych reformatorów, myślicieli i proroków, posłańców Boga (Śiwa). Religia Indii nie tylko omawia Najwyższą Istotę Boga (Śiva) ale też cały Dwór, Empireum Niebios, włącznie z Małżonką Boga (Kālî) dwoma Synami Boga (Ganesia i Karttikeya) oraz panteonem 33 Aniołów (Dewas) będących dworzanami i namiestnikami duchowymi planety. Tradycyjny kult świętych proroków takich jak Rāma, Kriszna, Ćaitanya, Gautama Buddha, czy Mahāwira także istnieje będąc istotną częścią kultury, religii i sztuki. Bogata jest sztuka sakralna Indii i całej Bhārata a przecież kult proroka Rāma, którego uważano za inkarnację Bóstwa Słońca można odnaleźć tak w egipskich świątyniach Bóstwa Rā (Rae, Re) jak i w symbolice świątyń chrześcijańskich. Oczywiście nie należy mylić kultu świętych i proroków, którzy żyli jako wielcy ludzie i posłańcy Boga na Ziemi, takich jak Rāma, Kryszna, Ćaitanya, Dattatreya, Vivekānanda, Śānkara, Mahāwira czy Gautama Buddha z samym pojęciem Boga (Śiwa, Jahwah) oraz Wszechducha (Brahmana), gdyż byłoby to nieporozumienie. Zawsze trzeba rozróżniać pomiędzy tym co jest najwyższe, a tym co do Bóstwa Najwyższego zmierza, choćby i w najświętszej postaci. Nie należy mylić pojęcia takiego jak Bóg (Siwa, Jahwah) od pojęcia Anioła, Bóstwa, Niebianina, takiego jak Dewa bo Dewa to Anioł, czy Upadewa to Półanioł, a nie „Bóg” czy „Półbóg” jak niektórzy śmiesznie i opatrznie tłumaczą. Słowo Bóg, Siwa (Shiva) wyryte jest w ruinach starożytnych miast Doliny Indusu takich jak Harappa czy Mahendżodaro w Pakistanie, który w istocie jest Zachodnią Indią, choć opanowaną przez reformację muzułmańską.
Istniejąca w IX – XVI wieku kultura Angkor, starożytnego imperium khmerskiego, to w istocie typowo hinduistyczna, wschodnia część kultury Bhārata, założona przez króla Jaśodhara, którego linia sukcesji była gorliwie hinduistyczna. Odkrywa się coraz więcej monumentalnych zabytków tej wielkiej kultury, nie tylko w Kambodży, ale i w całych Indochinach, w całej południowo- wschodniej Azji. Gautama Buddha był w istocie prorokiem i świętym kultury indyjskiej, tradycji wedyjskiej, śiwaickiej i wielkim reformatorem braminizmu, a fakt wygaśnięcia jego popularności w samej Indii wiąże się głównie z reformacją Śri Śānkara. Jeśli ktoś chce sztucznie oddzielić naukę Buddha od wedyjskiej kultury hinduismu, musi pamiętać, że wszystkie podstawowe nauki i praktyki buddyjskie spisane są w Sanskrycie, a jedynie tłumaczone, i to często nieudolnie na inne języki jak tybetański czy chiński i to już w okolicach czy nawet po reformacji Śri Śānkara. W całym Tybecie, praktyczne buddyjskie ćwiczenia duchowe nazywa się Jogą i Tantrą, która w istocie jest wersją śiwaickiej Jogi i Tantry charakterystycznej dla głębszej, ezoterycznej drogi duchowego nauczania w całej kulturze. Wszystkie Buddyjskie rytuały i obrzędy, sposoby czci stosowane przez buddystów obszaru tybetańsko- himalajskiego, najczystszego są doskonale opisane w hinduistycznych księgach, takich jak chociażby Śri Gurugîtā- Święta Księga Przewodnictwa. W istocie swej, Śri Śānkara jako prorok i posłaniec Boga zreformował też podupadający moralnie i mocno wypaczony buddyzm, wskazując drogę powrotu do źródła, Wedy!
Jest przykre, że obraz hinduistycznej duchowości widziany jest przez ludzi Zachodu, Europy czy Ameryki na podstawie New Age, a także kultycznych grupek neohinduistycznych, które nie oddają całej głębi i wszechstronności kultury, religii, sztuki ani ezoteryki wedyjskiej, hinduistycznej, najstarszej kultury ludzkiego rodzaju.
Krzewienie idei humanistycznych, to krzewienie prawdy, prawdziwej wiedzy i odkryć, a przecież każdy kto pamięta, że prorok Noe rozpoczął odnowienie cywilizacji na górze Ararat i w jej pobliżu, w Armenii i każdy kto widział świątynie semickie w Śrînagar w Kaszmirze, nie będzie twierdził, że kultura żydowska pochodzi z Izraela, ale raczej głębiej z Azji, a co za tym idzie, tak samo chrześcijaństwo jak i islam jako zbiór idei, wartości i zasad religijnych. Zwyczaj chrztu przez zanurzenie prorok Jezus przywiózł z Indii, gdzie wiele lat przebywał i są tego ślady, a przecież wyznawcy hinduizmu po dziś dzień stosują obrzęd chrztu w Gangesie przez zanurzenie dla obmycia z grzechów.
Ezoteryczny hinduism, a także buddyzm czy dżajna to przede wszystkim Joga i Tantra, a podstawy systemu takie jak Mantra, Hatha, Laya, Rādża czy Krijā Joga są powszechnie znane, choć w niewielkim stopniu jeśli chodzi o ich głębię całej kulturze Europy i Ameryki. Tantra trochę mniej znana, ale jej Pudże (Msze, Obrzędy) dobrze są kojarzone z hinduistyczną i buddyjską religijnością, jako radosne Święte Ceremonie, często pełne śpiewu, tańca i prostracji, które śladowo widać jeszcze w podupadłych i formalnym chrześcijaństwie. Kto zna drawidyjskie języki takie jak tamilski z południa Indii, ten w obrębie kultury Bhārata widzi jasno i Wyspy Wielkanocne z jej posągami i magicznymi pismem, typowo staroindyjskim, śiwaickim w Duchu. Słowiański kult Śiwā, w żeńskiej postaci Bogini charakterystyczny jest dla kultury łużyckiej i połabskiej, a to przecież i korzenie polskości. Dawna Świątynia Śivā na Wawelu także przypomina narodowi jego korzenie duchowe, odczuwane nawet jako rodzaj małej ćakry okołowawelskiej. Coraz więcej ludzi lgnie do śiwaickiej kultury duchowej jako źródła wody żywej dla swej Duszy, a to poprzez buddyzm czy orientalne chrześcijaństwo, poprzez misterium ukryte przed profanami i skażeniem.
Pudźa • Tantra • Ajurweda • Joga • Sankhja • Weda • Śiwa • Ānanda • Sadhu
Współczesny hinduism wywodzi się od żyjącego w VII w. proroka i mędrca Śri Śānkara, który w czasie 33 lat swego życia założył 10 zakonów duchowych znanych jako Śānkara-Thirtha. W czasie swej pielgrzymki założył 4 wielkie świątynie, które są Matkami hinduismu, na północy, zachodzie, południu i wschodzie Indii, a których dzierżawcy są czterema niezależnymi strażnikami całej hinduistycznej kultury duchowej. Każda z czterech sukcesji pochodzi od jednego z głównych Uczniów proroka założyciela, Śri Śānkara, uznawanego powszechnie za Wcielenie Boga (Śiwa). Śri Śānkara w wieku 33 lat, wykonawszy misję odnowienia i zreformowania tradycji bramińskiej (duchowej) kultury Bhārata (Macierzy), Indii osiadł w kontemplacyjnej pustelni, jaskini na północy Indii, u podnóża gór Himalaja, gdzie w Obłoku Światła rozpłynął się wstępując do Niebios, co ostatecznie dopełniło Jego wielką misję. Dziedzictwo duchowe, religijne i kulturowe hinduismu pochodzi ze starożytnego imperium Bhārata, którego ślady widać w staroindyjskich świątyniach na wyspie Bali w Indonezji, czy w miejscu kultu Boga (Śiwa) w miejscowości Śiva w Egipcie, która od imienia Boga w istocie pochodzi. Kashi w zachodnich Chinach, czy góra Kailasa w Tybecie to typowe miejsce kultury hinduistycznej, charakteryzowanej przez wspaniałe śpiewy, tańce, religijną żarliwość, jarstwo, tolerancję światopoglądową, kulturową różnorodność i najstarsze oraz najobszerniejsze, w naukowy sposób zredagowane Święte Pisma jakimi są Wedy, Purany i Upaniszady na tym świecie. Obszar wpływu kultury hinduistycznej charakteryzuje się największą długowiecznością ludzi oraz swobodą światopoglądową.
Hinduism, choć jest reformacją, nowożytnym wydaniem tradycji duchowości bramińskiej, w istocie swej wywodzi się z prastarych źródeł zwanych prareligią wedyjską, duchowością indoeuropejską. W istocie, wszystkie ludy Azji i Europy znane jako indoeuropejskie, w tym Słowianie, Grecy, czy Germanie wywodzą się z wedyjskiej, aryjskiej kultury religijno- społecznej i normalnie żyją w zgodzie z indoeuropejskimi normami kulturowymi. Dzisiejszy hinduism przypomina ciągle podstawowe wartości ludzkie jakimi kierują się ludy Eurazji, dziedziczące duchową kulturę Bhārata a postacie takie jak Mahātma Mohandas Gandhi czy Swāmi Vivekānanda lub Śhirdi Sai Bāba podbijają serca milionów ludzi na całym świecie, ludzi którzy wywodzą się z narodów indoeuropejskich.
Sanskryt, język staroindyjski, język Bhārata (Macierzy) jest uniwersalnym językiem prareligii wedyjskiej, a jego źródłosłowy tworzą archaiczną warstwę podstawową języków indoeuropejskich. Bóg znany pod swoimi wiecznymi imionami jak Śiwa (Śiva, Shiva) czy Jahwah (Jahvah) jest źródłem inspiracji kultury wedyjskiej, bramińskiej oraz hinduistycznej, ale trzeba pamiętać, że współczesny hinduizm wywodzony z reformacji Śri Śānkara, wielkiego proroka wcale nie różni się wiele od nauczania bramińskiego i wedyjskiego, który jest raczej rdzeniem czy istotą, prawzorem bogatego obrzędowo hinduizmu ludowego, wyznaczonego biegiem rzek takich jak Indus, Ganges (Ganga) czy Brahmaputra! Historia podaje o napływie Arjów uznających Wedy jako Pisma Święte z północy Indii z obszaru Hindukuszu i Kaszmiru, gdzie jest kolebka, serce całej wielkiej kultury Mahā- Bhārata, gdyż obszar ten to położenie Wielkiej Ćakry (Czakry) Ziemi, która duchowo zawiaduje rozwojem kultury, religii i sztuki, a także i nauki indoeuropejskich ludów! Arja to człek szlachetny, uduchowiony, staropolski szlachcic słowiański oparty o znawstwo głębszych wartości! Hinduistyczna, prastara kultura wedyjska wydała wielu proroków, świętych, mędrców i cudotwórców, takich jak prorok Rāma, Kryszna czy Dattatreya, a przecież współczesny hinduism także od czasów Śri Śānkara wydaje rozlicznych świątobliwych reformatorów, myślicieli i proroków, posłańców Boga (Śiwa). Religia Indii nie tylko omawia Najwyższą Istotę Boga (Śiva) ale też cały Dwór, Empireum Niebios, włącznie z Małżonką Boga (Kālî) dwoma Synami Boga (Ganesia i Karttikeya) oraz panteonem 33 Aniołów (Dewas) będących dworzanami i namiestnikami duchowymi planety. Tradycyjny kult świętych proroków takich jak Rāma, Kriszna, Ćaitanya, Gautama Buddha, czy Mahāwira także istnieje będąc istotną częścią kultury, religii i sztuki. Bogata jest sztuka sakralna Indii i całej Bhārata a przecież kult proroka Rāma, którego uważano za inkarnację Bóstwa Słońca można odnaleźć tak w egipskich świątyniach Bóstwa Rā (Rae, Re) jak i w symbolice świątyń chrześcijańskich. Oczywiście nie należy mylić kultu świętych i proroków, którzy żyli jako wielcy ludzie i posłańcy Boga na Ziemi, takich jak Rāma, Kryszna, Ćaitanya, Dattatreya, Vivekānanda, Śānkara, Mahāwira czy Gautama Buddha z samym pojęciem Boga (Śiwa, Jahwah) oraz Wszechducha (Brahmana), gdyż byłoby to nieporozumienie. Zawsze trzeba rozróżniać pomiędzy tym co jest najwyższe, a tym co do Bóstwa Najwyższego zmierza, choćby i w najświętszej postaci. Nie należy mylić pojęcia takiego jak Bóg (Siwa, Jahwah) od pojęcia Anioła, Bóstwa, Niebianina, takiego jak Dewa bo Dewa to Anioł, czy Upadewa to Półanioł, a nie „Bóg” czy „Półbóg” jak niektórzy śmiesznie i opatrznie tłumaczą. Słowo Bóg, Siwa (Shiva) wyryte jest w ruinach starożytnych miast Doliny Indusu takich jak Harappa czy Mahendżodaro w Pakistanie, który w istocie jest Zachodnią Indią, choć opanowaną przez reformację muzułmańską.
Istniejąca w IX – XVI wieku kultura Angkor, starożytnego imperium khmerskiego, to w istocie typowo hinduistyczna, wschodnia część kultury Bhārata, założona przez króla Jaśodhara, którego linia sukcesji była gorliwie hinduistyczna. Odkrywa się coraz więcej monumentalnych zabytków tej wielkiej kultury, nie tylko w Kambodży, ale i w całych Indochinach, w całej południowo- wschodniej Azji. Gautama Buddha był w istocie prorokiem i świętym kultury indyjskiej, tradycji wedyjskiej, śiwaickiej i wielkim reformatorem braminizmu, a fakt wygaśnięcia jego popularności w samej Indii wiąże się głównie z reformacją Śri Śānkara. Jeśli ktoś chce sztucznie oddzielić naukę Buddha od wedyjskiej kultury hinduismu, musi pamiętać, że wszystkie podstawowe nauki i praktyki buddyjskie spisane są w Sanskrycie, a jedynie tłumaczone, i to często nieudolnie na inne języki jak tybetański czy chiński i to już w okolicach czy nawet po reformacji Śri Śānkara. W całym Tybecie, praktyczne buddyjskie ćwiczenia duchowe nazywa się Jogą i Tantrą, która w istocie jest wersją śiwaickiej Jogi i Tantry charakterystycznej dla głębszej, ezoterycznej drogi duchowego nauczania w całej kulturze. Wszystkie Buddyjskie rytuały i obrzędy, sposoby czci stosowane przez buddystów obszaru tybetańsko- himalajskiego, najczystszego są doskonale opisane w hinduistycznych księgach, takich jak chociażby Śri Gurugîtā- Święta Księga Przewodnictwa. W istocie swej, Śri Śānkara jako prorok i posłaniec Boga zreformował też podupadający moralnie i mocno wypaczony buddyzm, wskazując drogę powrotu do źródła, Wedy!
Jest przykre, że obraz hinduistycznej duchowości widziany jest przez ludzi Zachodu, Europy czy Ameryki na podstawie New Age, a także kultycznych grupek neohinduistycznych, które nie oddają całej głębi i wszechstronności kultury, religii, sztuki ani ezoteryki wedyjskiej, hinduistycznej, najstarszej kultury ludzkiego rodzaju.
Krzewienie idei humanistycznych, to krzewienie prawdy, prawdziwej wiedzy i odkryć, a przecież każdy kto pamięta, że prorok Noe rozpoczął odnowienie cywilizacji na górze Ararat i w jej pobliżu, w Armenii i każdy kto widział świątynie semickie w Śrînagar w Kaszmirze, nie będzie twierdził, że kultura żydowska pochodzi z Izraela, ale raczej głębiej z Azji, a co za tym idzie, tak samo chrześcijaństwo jak i islam jako zbiór idei, wartości i zasad religijnych. Zwyczaj chrztu przez zanurzenie prorok Jezus przywiózł z Indii, gdzie wiele lat przebywał i są tego ślady, a przecież wyznawcy hinduizmu po dziś dzień stosują obrzęd chrztu w Gangesie przez zanurzenie dla obmycia z grzechów.
Ezoteryczny hinduism, a także buddyzm czy dżajna to przede wszystkim Joga i Tantra, a podstawy systemu takie jak Mantra, Hatha, Laya, Rādża czy Krijā Joga są powszechnie znane, choć w niewielkim stopniu jeśli chodzi o ich głębię całej kulturze Europy i Ameryki. Tantra trochę mniej znana, ale jej Pudże (Msze, Obrzędy) dobrze są kojarzone z hinduistyczną i buddyjską religijnością, jako radosne Święte Ceremonie, często pełne śpiewu, tańca i prostracji, które śladowo widać jeszcze w podupadłych i formalnym chrześcijaństwie. Kto zna drawidyjskie języki takie jak tamilski z południa Indii, ten w obrębie kultury Bhārata widzi jasno i Wyspy Wielkanocne z jej posągami i magicznymi pismem, typowo staroindyjskim, śiwaickim w Duchu. Słowiański kult Śiwā, w żeńskiej postaci Bogini charakterystyczny jest dla kultury łużyckiej i połabskiej, a to przecież i korzenie polskości. Dawna Świątynia Śivā na Wawelu także przypomina narodowi jego korzenie duchowe, odczuwane nawet jako rodzaj małej ćakry okołowawelskiej. Coraz więcej ludzi lgnie do śiwaickiej kultury duchowej jako źródła wody żywej dla swej Duszy, a to poprzez buddyzm czy orientalne chrześcijaństwo, poprzez misterium ukryte przed profanami i skażeniem.
Macierz
Usui ReiKi
